57Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIHYKbJ2ph3نزدیک سپیدهدم بود.
It was almost dawn.
با سرعت به قصر نزدیک شدم و از همان مسیر بازگشتم.
I hurried toward the castle and retraced the same path I had taken before.
اما با چیزی که نباید مواجه شدم؛ شاهزاده تئودور و مجری قانون ایس، در حال مبارزه هستند.
But I encountered something I was never supposed to see: Prince Theodore and the law enforcer, Ace, were fighting.
از وضعیتشان معلوم است چندین ساعت درگیر بودهاند اما هنوز خستگی را نپذیرفتهاند.
From the state they were in, it was obvious they had been fighting for hours, yet neither of them seemed willing to surrender to exhaustion.
چگونه از زیر نظر این هیولاهای سنگی فرار کنم؟
How am I supposed to get past the eyes of these stone-faced monsters?
کمی مکث کردم و سعی کردم خیلی عادی جلوه دهم.
I paused for a moment, trying to look as casual as possible.
تا آنجا که توانستم دویدم.
Then I ran as fast as I could.
صدای پاهایم بر زمین سرد نشست و چهرههای ترسناک و خسته مانند آن دو به سمت صدا برگشتند.
The sound of my footsteps struck the cold ground, and their frightening, exhausted faces turned toward the noise.
تنها راه این بود که تبدیل به همان ساحره شوم.
My only option was to become that witch again.
از شدت ترس بدنم شروع به لرزیدن کرد.
My body began to tremble from sheer fear.
لبهایم خشک شد و صدایم درنمیآمد.
My lips went dry, and I couldn’t make a sound.
رنگم پرید و برای لحظاتی حس کردم آنقدر سریع قلبم در سینهام میکوبد که هر لحظه ممکن است از جای کنده شود.
The color drained from my face, and for a few moments, I felt as though my heart was pounding so violently against my chest that it might tear itself free at any moment.
از اینکه آنها مرا ببینند نمیترسیدم، از اتفاقات بعد از دیده شدنم میترسیدم.
I wasn’t afraid of them seeing me. I was afraid of what would happen after they did.
قبل از اینکه حتی خودم بدانم چطور، پاهایم کنترل مرا به دست گرفت و به سمت بوتهای بزرگ حرکت کرد.
Before I even realized what I was doing, my legs took control and carried me toward a large bush.
نمیدانستم بعد از این چه میشود، ترسم شدیدتر شد.
I had no idea what would happen next, and my fear only grew stronger.
به حدی که طعم خوفناک خود را بر روی زبانم به جای گذاشت.
It was so intense that I could almost taste the terror on my tongue.
صدای قدمهایشان نزدیک و نزدیکتر میشد و من هیچ راه فراری نداشتم، تنها امید من این بود که بتوانم خود را ساحره جلوه بدهم، آن هم جلوی نگهبانان خنگ!
The sound of their footsteps grew closer and closer, and I had nowhere to run. My only hope was to somehow convince them that I was a witch—and that was hard enough with stupid guards, let alone an aristocrat and his law enforcer!
صدای کشیده شدن لبه شمشیر و کلیک تفنگ چخماقی به گوش رسید.
I heard the scrape of a sword being drawn and the click of a flintlock gun.
بدنم سرد شد، دیگر پایان خود را پذیرفته بودم.
My body went cold. I had already accepted my fate.
یک قدم نزدیکتر و سایه بلند آنها را روی سرم حس کردم تا اینکه ناگهان به بلندای باد پاییز شروع به خندیدن کردند.
One step closer, and I felt their long shadows looming over me—until suddenly, they burst into laughter, loud as the autumn wind.
چرا؟
Why?
«وای ایس، واقعاً یک لحظه ترسیدم! گربه؟ باورم نمیشه این همه صدا و خشخش برای یک گربه بود!!»
“Oh, Ace, I was genuinely scared for a moment! A cat? I can’t believe all that noise and rustling was just a cat!!”
راجع به چه صحبت میکنند؟
What are they talking about?
ناگهان همان گربه از جلوی پاهایم رد شد و گذشت، ناجی من این گربه کوچک بود.
Suddenly, the very same cat slipped past my feet and disappeared. My savior had been this tiny cat.
بعد از اینکه خیالم آسوده شد ادامه راه را دادم.
Once I was certain the danger had passed, I continued on my way.
به اتاق رسیدم و لباسهای فرم را پوشیدم.
I reached the room and put on my uniform.
هنوز همه خواب بودند.
Everyone was still asleep.
اما، اما لنی سر جایش نبود.
But… Lenny wasn’t in his place.
منم به دنبالش رفتم.
So I went looking for him.
همینطور که در سالنهای ساکت و سرد قدم میزدم، برای دقایقی احساس امنیت کردم.
As I walked through the cold, silent halls, I felt safe for a few moments.
امنیت از اینکه فقط صدای پاشنههای کفش خودم را میشنوم.
Safe in the knowledge that the only sound I could hear was the click of my own heels against the floor.
همانطور که قدم برمیداشتم، صدای بم و آرامی را پشت سرم حس کردم.
As I walked, I heard a deep, quiet voice behind me.
خودش بود، تئودور!
It was him. Theodore!
«جین؛ ببینم خودتی؟»
“Jane… is that you?”
«س-سلام ارباب جوان. صبحتون بخیر، بله خودم هستم.»
“G-Good morning, young master. Yes, it’s me.”
ترسیده بودم.
I was scared.
چرا الان؟
Why now?
«اوه بله، صبح توام بخیر. ببینم این وقت صبح اینجا چیکار میکنی؟ برای یک خدمتکار که شب تا دیروقت بیداره خیلی کمخوابی نداری؟»
“Oh, yes. Good morning to you too. What are you doing here at this hour? Aren’t you getting far too little sleep for a servant who stays up so late at night?”
عجیب است، اشرافی که خواب خدمتکارهایش برایش مهم باشد.
How strange. An aristocrat who actually cares about his servants getting enough sleep.
غیرمنتظره.
Unexpected.
«اوه؛ نه، نه، فقط یکمی زودتر بیدار شدم تا دوستم رو پیدا کنم و قبل از اینکه بره ازش خداحافظی کنم. فقط همین.»
“Oh, no, no. I just woke up a little earlier so I could find my friend and say goodbye before he leaves. That’s all.”
صدایم لرزان است.
My voice is trembling.
«دوستت؟ ببینم لنی رو میگی؟ مگه میخواد بره؟ پس من چیکار کنم؟»
“Your friend? You mean Lenny? He’s leaving? Then what am I supposed to do?”
در جریان این نیست که خدمتکارش رفته؟
Doesn’t he know that his own servant is leaving?
لنی به خواست خودش نمیرود؛ به خواست ونس این اتفاق میافتد!
Lenny isn’t leaving because he wants to. This is happening because Vance wants it!
«بله بله! میخواد بره. الان لباسهاشو دیدم، وای خودشو نه، برای همین اومدم دنبالش.»
“Yes, yes! He’s leaving. I just saw his clothes—oh, not him. That’s why I came looking for him.”
«خوبه، فهمیدم. از اونجایی که لنی خدمتکار منه، ببینم میخوای کمکت کنم؟ باید ازش خداحافظی کنم، منم.»
“All right, I understand. Since Lenny is my servant, shall I help you find him? I need to say goodbye to him too.”
نه نه نه!
No, no, no!
لعنتی، اشرافیهای مزاحم، با تمام وجودم نمیخواهم او مرا همراهی کند.
Damn these meddlesome aristocrats. With every fiber of my being, I do not want him coming with me.
اما برای داشتن شغلم هم باید راه بیایم.
But if I want to keep my job, I have to play along.
«بله، خیلی ممنون از کمکتون.»
“Yes. Thank you very much for your help.”
لبخند کشیده و احمقانهای به صورت دارم و با بشاشترین حالت ممکن این جمله را به زبان میآوردم.
I forced a wide, foolish smile onto my face and said it in the brightest voice I could manage.
رد بدمزه بودنش روی زبانم مینشیند.
The bitter aftertaste of it lingered on my tongue.
همراهم میشود، در سکوت.
He walks beside me, in silence.
موهای آشفته با نور خورشید ترکیب شدهاند و رنگی به کمال رسیده ساختهاند.
His tousled hair catches the sunlight, creating a shade that seems almost perfect.
چشمانش، دقت نکرده بودم اما به رنگ طوفان هستند.
His eyes… I hadn’t noticed before, but they are the color of a storm.
خاکستری و ابری.
Gray and clouded.
پوست عسلیرنگش به خاطر درگیریهای داخل گودال با مجری قانون خراشیده شده و سطح براقی از عرق براق بر روی پوستش به جای گذاشته.
His honey-colored skin is scratched from the fight in the pit with the law enforcer, and a sheen of sweat glistens across it.
لباسش به معنای واقعی درهمدریده، انگار که تازه از دست و پنجه نرم کردن با یک گرگ وحشی بازگشته.
His clothes are literally torn to pieces, as though he has just returned from wrestling with a wild wolf.
سر تا پا گِلی شده اما حتی برایش مهم نیست.
He is covered in mud from head to toe, yet he doesn’t seem to care in the slightest.
به جلو قدم برمیداریم و ناگهان با صدایش سکوت طولانیای که با زحمت بینمان شکل داده بودم را میشکند.
We continue walking, and suddenly, his voice breaks the long silence I had worked so hard to create between us.
«جین، میدونی چرا میخواد استعفا بده؟ یا نفر بعدی که جاشو میگیره کیه؟»
“Jane, do you know why he wants to resign? Or who is going to take his place?”
نفر بعدی منم.
The next person is me.
اما دلیل استعفایش را نمیدانم.
But I don’t know why he is resigning.
«نفر بعدی به خواست پدر گرامیتون، لرد ونس، من هستم. اما نمیدونم چرا میخواد استعفا بده!؟»
“The next person, at the request of your esteemed father, Lord Vance, is me. But I don’t know why he wants to resign!”
قبل از اینکه دهانش را باز کند، دلیل استعفایش را با چشمان خودمان دیدیم.
Before he could even open his mouth, we saw the reason for his resignation with our own eyes.
از ترس زبانم بند آمده بود.
Fear had rendered me speechless.
وحشت سراسر وجودم را دربند گرفته بود و او؛ قدم به قدم به عقب میرفت و چشمانش میلرزید.
Terror had seized every part of me, while he—Theodore—slowly stepped backward, one step at a time, his eyes trembling.
لنی بود!
It was Lenny!57Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ2o28hp5N80
and then Add to home screen.