Katie sayfayı sıkıca tuttu, parmakları beyazlaşmıştı. Cümle, neredeyse nefesini kesmişti:
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtOpLk5QHPe
“Ben seni yazdım. Ama şimdi sıra sende.”
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡmnHehKncO2
Koridorun karanlığı etrafını sardı, ancak bu karanlık normal bir karanlık değildi. Sessizliğin içinde sanki bir kalp atışı vardı; her adımında, kendi kalbinin sesini duymaktan daha ürkütücü bir ritimle yankılanıyordu.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡbjDMEI3ULP
Kendi nefesini duymaya çalıştı ama nefesi, sanki bu mekânda var olmanın kendisine yasaklanmış bir şeymiş gibi, boğuk ve uzak çıkıyordu. Adımlarını atarken zemindeki toz kalkıyor, ama bir ses yoktu; her şey sadece kendi varlığının yankısı gibiydi.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡrBUsWoXHns
O anda Katie, koridorun köşesinde bir gölge fark etti. İlk başta insan sanmıştı. Ama gölge, ona doğru yaklaşmıyordu; sanki onun hareketlerini önceden bilerek, ona göre şekil değiştiriyordu. Gölge bir anlığına bir insan silueti aldı, sonra hızlıca çığırından çıktı, duvarlara, tavan köşelerine yayıldı.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡM9lskTCIBB
“Sen… benim… değil misin?” diye fısıldadı Katie, sesi kendi kulaklarında kayboluyordu.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡudLOLqEXO1
Gölge aniden durdu. Sessizlik çöktü. Ardından, koridorun ucundan boğuk bir çocuk sesi geldi:
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ7e1321xY2g
“Beni dinlemedin. Beni yazdın ama beni görmedin. Şimdi… görmelisin.”
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡamdewgyAw3
Katie bir adım geri çekildi ve kendini bir odanın eşiğinde buldu. Oda, tıpkı çocukluk odası gibi görünüyordu ama bu kez daha yoğun bir karmaşa vardı. Duvarlar, birbirine karışmış resimler ve eski fotoğraflarla doluydu; her birinin yüzünde, Katie’nin kendine ait hatıralarının farklı bir versiyonu vardı. Ve her fotoğrafta gözler… hep gözler, direkt olarak onu izliyordu.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡi34qtInUsB
Elindeki sayfada titreyen cümle yeniden hareket etti, sanki kendi kendine yazılıyormuş gibi:
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡf3GWhSk0xS
“Beni unutmadın… ama şimdi… unutulmuş olanı hatırlamalısın.”
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzG91zEG6At
Katie, sayfayı incelediğinde kelimelerin kendi el yazısına dönüşmeye başladığını fark etti. Bu el yazısı… geçmişte bastırılmış korkular, bilinçaltındaki karanlık ve hatırlamak istemediği anılar… hepsiydi.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡsTniPpnX7A
Birden koridor boyunca yankılanan sessiz çığlıklar duydu. Yavaş yavaş fark etti ki, bu çığlıklar sadece kelimeler değildi; bu, geçmişte kendi zihninde hapsettiği tüm acıların, öfkenin ve yalnızlığın kendini somutlaştırmış haliydi.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡNdRDpcWRxG
Gözlerinin önünde, duvarlar aniden kanlı bir dokuya büründü. Kırmızı çizgiler, sayfada yazan kelimelerle birleşerek bir ağ gibi her yere yayıldı. Kelimeler artık okunamıyor, sadece hissettirilmek istenen bir ağırlık ve çaresizlik bırakıyordu.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡM93wuSE7XO
Katie nefesini kontrol etmeye çalıştı ama yutkunmak neredeyse imkânsızdı. Vücudu donmuş gibiydi; kalbi, göğsünde tek bir yumrukla sıkışmıştı. Tam o anda, koridorun sonunda küçük bir kapı belirdi. Eski zamanlardan kalma, neredeyse hatırlanamayacak kadar eski bir kapı.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡttoBneD9Jt
Kapıyı araladığında… kendisini aynadaki bir yansıma karşılamadı. Yansıma yerine, odada hareket eden bir başka Katie vardı: yaşadığı en ağır bunalımın, en derin cinnetin içinde çırpınan Katie… ve gözleri… gözleri tamamen boştu.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡc3pt1end5Z
O an Katie anladı. Bu gördüğü sadece bir gölge değildi. Bu, kendi yok oluşunun bir ön izlemesiydi.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡuB68QE3VZe
Sayfa bir kez daha titredi ve yeni bir cümle belirdi:
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ88Ryn7jfzy
“Sen şimdi yazacaksın. Ama yazdıkların… seni de yazacak.”
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡyk6DQWlaDR
Katie’nin elleri titredi, dizleri çöktü. Yavaşça fark etti ki, geçmiş sadece onu takip etmiyor, onu yaratıyor ve yeniden şekillendiriyordu. Her adımı, her nefesi, her hatırası… hepsi artık kontrolünün dışındaydı.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡr9X3n8k1Jw
Koridorun karanlığında tek başına kaldığında, Katie’nin içinden boğuk bir fısıltı yükseldi:
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡNaam0JQ4TK
“Ve ben… artık yalnız değilim. Ben hep buradayım. Sen… bana katılmak zorundasın.”
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡreIc7Yuin1
O andan sonra koridorun sessizliği, fısıltılarla doldu; kelimeler bir kez daha havada dans etmeye başladı, bu kez daha karanlık, daha acımasız ve daha kaçınılmaz bir şekilde: Katie’nin geçmişi, zihni ve ruhu… artık tamamen bir bütün olmuştu.
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡRqNXqKlVLD
137Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡjyRXmLHEC7
and then Add to home screen.