Sabah güneşi perdelerin arasından içeri sızarken, Katie odasında uyandı sandı.
Ama gerçekten uyandığı yer… kendi odası değildi.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡlw4RfQJYUR
Bir süre göz kırptı.
Nefesi ılık bir havaya karıştı, duvarlardan yayılan sessizlik ise ürkütücü şekilde tanıdıktı.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ7ehoHxbrfX
Bakışlarını gezdirdiğinde, zamanın dokunmadığı bir anın içinde olduğunu fark etti.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡQPfm5InLPK
Bu, onun çocukluk odasıydı.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdt1PMzmYZE
Kenarları soyulmuş pastel duvar kâğıtları, kitaplarla tıka basa dolu küçük raf, yatağın ucundaki eski pelüş oyuncak… Hepsi yerli yerindeydi. Hatta duvarın sağ köşesinde, yıllar önce kırılmış olan küçük çerçeve bile aynı açıyla duruyordu.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8rhJgmgtuD
Ama bu oda bir anı değil, anının kendisiydi.
Soluk bir sis gibi değil; tamamen canlı, tamamen gerçek.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡAIbx4qqf1a
Katie yutkundu.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡbbZZXtSSSd
Çocukken odası onun için bir sığınaktı, evin geri kalanında konuşulmayan gerilimlerden uzak tek güvenli bölge. Burada kitap okur, hayal kurar, defterlerine kelimeler dökerdi.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡXjpMuENk5A
Bir şey dikkatini çekti:
Çalışma masasının üzerinde duran eski günlüğü.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡhilCctdZjc
Kilitli, bordo kaplı, köşeleri aşınmış küçük bir defter.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡu0JN9Ts5QZ
Katie yavaşça yaklaştı.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ2nrAImRj60
Günlük eline geldiğinde bir an titrediğini sandı. Belki de sadece kendi elleriydi titreyen; emin olamadı.
Parmakları kilide dokundu.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡRruccInv5t
Kilidin zaten açık olduğunu fark etti.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡJ8AK1IR70x
Bu imkânsızdı.
Çünkü o defter… çocukluğunun en özel, en saklı kelimelerini taşıyordu ve o kilidi yalnızca kendisi açmıştı.
Ama kilit şimdi ardına kadar açıktı.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ0WtZwtx48L
Katie sayfaları çevirdi.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ7naeFjU8Qx
Bazıları boştu.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡqqbeXUwih9
Bazıları karalanmıştı.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡrru15TFbbG
Bazıları ise çocukluğunun kırılgan el yazısıyla doluydu:
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡxJfXusroYU
“Bugün okuldaki kitap köşesini düzenlemem gerekti. Kimse ilgilenmiyor ama ben seviyorum.”
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtnrb2fjGcH
Devam etti:
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ3x9fCWZWaX
“Keşke herkes kitapların içindeki dünyaların gerçek olduğunu anlamasa bile hissetseydi.”
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnpBaNAkNpN
Bir başka sayfa:
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡG5HXhWOVgv
“Annem bugün yine bağırdı. Sesini duymamak için kulaklarımı kapattım. Sonra yazdım. Yazınca daha az acıyor.”
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡuyXzMuP8OS
Katie’nin gözleri sayfalarda dolaştıkça boğazı düğümlendi.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUk6Hy7C5QM
Bu cümleleri hatırlamıyordu.
Ya da hatırlamak istemiyordu.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡhfRNCyT7Vq
Bir sayfaya geldiğinde yazı tamamen değişiyordu. Çocuk el yazısından çok daha karanlık, çok daha hızlı yazılmış gibiydi — ama bu yazıyı çocuk halinin yazmış olması imkânsızdı.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡAcwXkR1HbY
Sayfanın üstünde tek bir cümle vardı:
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡr67vBA3jgK
“Odanın duvarlarında gece fısıldayan şeyin adını yazdım. Ama sabah silinmişti.”
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡcbqzb7Em1P
Katie dondu.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡCPsA2klGKi
Bunu yazdığını hatırlamıyordu.
Bu yaşta böyle bir şey bilmesi… mümkün değildi.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnKdJJePzZm
Sayfa kendi kendine çevrildi.
Rüzgâr yoktu, hareket yoktu — yine de sayfa döndü.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡbjOQpPLu3e
Yeni sayfada, köşeye sıkışmış küçük bir çizim vardı.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡv1lN5JP518
Kitap sayfalarına benzeyen bir şekil… ama ortası karartılmış.
Yırtılmış gibi.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡLUF92D94sb
Altına minik bir not:
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdT3KjRqTBD
“Kitaplar beni saklıyor, ama o bazen sayfaların arasından bakıyor.”
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKnOrBAxVpv
Katie geri çekildi.
Ama o anda odanın bir köşesinden hafif bir tıkırtı geldi.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡYCbrBPy3AV
Başını çevirdiğinde, küçük yaşlardaki kendi halini gördü.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOYayfHwRpV
8 yaşındaki Katie…
Kısa saçlı, kollarını göğsüne sarmış, yatağın köşesinde oturuyordu.
Başını kaldırdı, gözleri boş değildi ama yorgundu — bir çocuğun sahip olmaması gereken bir yorgunluk.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡl42Xyp5FnP
Küçük Katie konuştu:
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡPvwsngEqgw
“Kitapları sevdim çünkü kimse benimle konuşmuyordu.”
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4tGjygXkTB
Katie’nin nefesi kesildi.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡHICBLkw8h2
“Ben o zamanlar seni yazıyordum… ama sen beni okumuyordun.” dedi küçük olan.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6bauAZ1Wnq
Sesi inceydi ama tonunda tuhaf bir bilgelik, hatta suçlama vardı.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6tz6iazdfi
Katie bir adım attı.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡEMnmDZPBIy
“Sen… gerçek misin?” diye fısıldadı.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡEzXqVOlzBX
Küçük Katie’nin gözleri hafifçe karardı, oda bir an bulanıklaştı.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡWSYbv4jdGn
“Ben gerçek olan tek şeydim.”
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡM1HYW2HZSQ
Cümle bittiği anda odanın duvarları çatlamaya başladı.
Çatlaklar önce küçükti, sonra hızla yayıldı; tıpkı buz tutmuş bir gölün kırılması gibi.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡeG0xruk3Ex
Duvarların ardından karanlık değil, kelimeler çıkmaya başladı.
Çocukluk günlüğünden dökülen, yarım kalmış, silinmiş, bastırılmış kelimeler…
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtIPOGqLoew
“Beni duy…”
“Geceleri… o…”
“Kapı açıldı…”
“Bana… dokundu…”
“Korkuyorum…”
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡsJ9yhHOgvH
Kelimeler çığlık gibi değil, yazı sesi gibi çıkıyordu.
Sanki biri duvarların içini kurşunkalemle kazıyormuş gibi sert, kuru, gıcırdayan bir ses.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8GhajAbAY5
Katie geriye kaçmaya çalıştı ama zemin altında hafifçe çöktü.
8 yaşındaki Katie ayağa kalktı.
Başını yana eğdi.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡX0i6rFlsAT
“Sen beni unuttun.”
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ2cwwritvI2
“Hayır…” diye fısıldadı Katie, dizlerinin bağı çözülürken.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgWUHJq4GFm
Küçük olan, gözlerinin içindeki ışığı kaybetti.
Sanki biri içindeki anının fişini çekmiş gibi.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡJmXw55t5sD
“O zaman… o seni hatırlattı.”
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡr3RWoqoTLF
Bu cümleyle birlikte oda birdenbire yok oldu.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6jNVcCHjif
Duvarlar çöktü, raflar boşluğa karıştı, günlüğün sayfaları havada beyaz tozlara dönüştü.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡuiaZ8WZmDi
Katie kendini yeniden malikânenin karanlık koridorunda buldu.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡykL0yHUXyT
Ama elinde küçük bir şey vardı.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡorFPLzHhU5
Az önce yok olmuş görünen çocukluk günlüğü.
Sadece tek sayfası kalmıştı.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡmPJiz55TY4
Kalan sayfanın ortasında titreyen bir cümle yazıyordu:
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIz6lsx0fLK
“Ben seni yazdım. Ama şimdi sıra sende.”
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdfWwCqpMDO
Katie o an artık bir şeyi kesin olarak anlamıştı:
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOrFyFRMqfP
Geçmişi sadece onu kovalamıyordu.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡVDeMsCXZ3M
Geçmişi, bu evde yeniden yazılıyordu.
159Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGKAXu3Bfjq
and then Add to home screen.