Evin içi, Katie için artık yalnızca bir yapı değil; nefes alan, büyüyen ve kendi hafızasına sahip bir varlığa dönüşmüştü. İlk iki gün boyunca fark etmediği küçük ayrıntılar, bu gece tamamen görünür hâle gelmişti — ya da görünür hâle geldiğini o sanıyordu. Çünkü Harowell Malikânesi’nde her şey, tam anlamıyla, algıyla gerçek arasındaki o ince çizgide yaşıyordu.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUkBoUrSx5A
Katie saatlerdir yatmamıştı. Salondaki lambayı yarım kısık bırakmış, koltuğun kenarında oturmuş, dudaklarını birbirine bastırarak karanlığa bakıyordu. Evde hiçbir ışık olmamasına rağmen ışığın olmadığı yerlerde bile gölgelerin hareket ettiğini fark ediyordu.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdebYnNs5UU
Her gölge, sanki geçmişinden bir parça taşıyordu.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ0atxjuL07K
Bir anda mutfağın oradan hafif bir titreşim geldi. Buzdolabının çalışması gibi bir ses… ama çok daha derinden, çok daha boğuk. Sanki metal değil, et titreşiyormuş gibi.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡZonqFxXxeh
Katie istemsizce ayağa kalktı. Ayak tabanı ahşap zemine dokunduğunda evin döşemesi tedirgin bir nefes gibi inledi. Katie, soğuk havanın bir anda üstüne çöktüğünü hissetti; o an, tıpkı yıllar önce çocukken gece koridordan geçerken hissettiği korkuyla aynıydı.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡsPhuf7pEN1
“Ne oluyor bana…” diye mırıldandı.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKSd0NMpYgL
Mutfağın kapısının önüne geldiğinde elleri titriyordu. Kapının aralığından içerisi tamamen zifiri karanlıktı. Ama karanlık bile normal görünmüyordu. Sanki mutfak, ışığın hiç var olmadığı bir yere dönüşmüştü.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡlfCx5MUwgI
Katie içeri bir adım attı.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡotvNoHwWVe
O anda, kapının arkasındaki eski cam panelde bir şey belirdi.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡHFICH2dr6u
Kendi yansıması.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡRxevR5kGV1
Ama bir sorun vardı.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡYqa86x0y88
Yansıması gülüyordu.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡmP9EcYXqoZ
Katie’nin yüzü gergin ve donuk olmasına rağmen, camdaki yüzü kısık bir gülümseme taşıyordu — üst dişleri hafifçe görünür şekilde. Yıllardır kendisinde böyle bir gülüş görmemişti. Bu, daha çok… alay eden biri gibi görünüyordu. Ve gözlerde garip bir derinlik vardı, sanki yansıma sadece görmüyor, içinden geçip başka bir şeye bakıyordu.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡr1XzC6MpMD
Katie irkildi, geri çekildi. Yansıma kayboldu.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡsH5cLIkIvJ
Ama gülüşün anısı hâlâ odanın içinde asılı kaldı.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡJvE4brkoKq
O gece boyunca evdeki hiçbir şey anlamlı davranmıyordu. Salonun duvarındaki tablo, her baktığında biraz daha yamulmuş duruyordu. Ev sessizken sanki daha gürültülü bir şey vardı; duvarların içinden nabız gibi atan bir uğultu yükseliyordu. Her adım attığında, ev adımını gecikmeli takip ediyordu — tıpkı birinin peşinden yürüyormuş gibi.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOpMkVjlHjj
Katie sonunda odasına kaçtı.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgdaY0Kj1Wx
Kapıyı kapattı, kilitledi.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡngB7cIZb3u
Kilidin yerinden hafif bir tak sesi çıkınca derin bir nefes aldı. Yatağa oturdu, alnını dizlerine yasladı. İçindeki sıkışma, yıllardır bastırdığı tüm duyguların bir anda geri dönmesi gibiydi — ama bu yalnızca psikolojik değildi. Sanki ev bile onun üzerine çöküyordu.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ2VnLIVWouG
“Bana ne oluyor…” dedi kısık bir sesle.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkimJAkaXub
Cümleyi bitirdiği anda odanın bir köşesinde hafif bir tıkırtı duyuldu. Bu ses öylesine hafifti ki, normalde kimse fark etmezdi. Ama Katie, o kadar gergindi ki, beynindeki tüm sinir uçları tek bir noktaya odaklanmış gibiydi.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKT2UZfMLJM
Başını kaldırdı.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUU2prZdjyE
Odanın köşesindeki eski ahşap dolap. Kapaklarından biri milimlik bir aralıkla titriyordu.
Katie ayağa kalktı, birkaç adım attı. Nefesi kesilmişti. Dolaba yaklaştıkça içeriden gelen hafif bir soluma sesi daha belirgin hale geliyordu.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡLUkiVH9FCB
Hırıltıya benzeyen bir nefes.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡE0lLvte8Gs
Katie, kapak tam kapanmadan önceki o ince aralıktan içeri baktı.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡch52Ep4Kve
Ve orada karanlığın içinde bir çift göz parladı.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡqkL0dKvdNG
KENDİ GÖZLERİ.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡHA6J9ouQR4
Ama bir fark vardı:
Bu gözler, günlerdir uykusuz ve korkmuş olan Katie’nin gözleri değildi.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡe8B6Jf4UuI
Bunlar tamamen boştu.
İçinde hiçbir insanlık kırıntısı olmayan, sessiz bir delilik taşıyan gözlerdi.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡW7xfqfL9tO
Katie nefesi kesilmiş, geriye sendelemişti.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ9Ty6O05Du6
Dolabın kapağı yavaşça kapandı.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgBXxdabqGv
Ardından bir fısıltı duyuldu. O kadar hafifti ki, kelimeyi ayırmak bile zordu — ama söyleyenin bir insan olmadığı kesindi.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡyqFrfkEMwW
“Unutma…”
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡSGLdwzAOp7
Katie dondu kaldı.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡDsHAZabbRM
“Unutma” kelimesi çınlarken, evin her köşesi o tek kelimeyi yankılıyormuş gibi titredi. Yatak örtüsü kıpırdadı, duvardaki çerçeve hafifçe eğildi. O an Katie, evin sadece hatırladığını değil… bir şeyleri ona hatırlatmaya çalıştığını fark etti.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡaBTmtiqvrJ
Ama neyi?
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡEtDEmgbds5
Bu sorunun cevabı, Katie’nin özüne gömülü olan karanlığın ta kendisiydi.
Ve ev, onu açığa çıkarmaya çoktan başlamıştı.
192Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ68m2YtBH5y
and then Add to home screen.