Rüzgâr, Harowell Tepesi’nin kuru çamlarından aşağı doğru uzun bir inilti gibi süzülüyordu. Akşam güneşi batıya doğru kayarken, Katie uzaktan yükselen malikanenin siluetine baktı. Çocukluğunun tüm sessizliği, tüm yarım kalmış cümleleri, yutkunup bir daha söylemediği her şey, taş duvarların içinde hâlâ asılı duruyor gibiydi.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡlmI416At0n
İşte yine buradaydı.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡVqsWVNQH1i
Arabadan indiğinde, ayaklarının altında kırılan ince dalların sesi, bir süredir unuttuğu bir melodiyi hatırlatır gibiydi. Yıllarca eve dönmemek için bulduğu sebepler, bavulunun metal tokası gibi paslanmış, anlamsız bir sessizliğe gömülmüştü. Malikane aynıydı: karanlık, geniş ve kendi ağırlığının farkında olan bir beden gibi. Ama Katie’nin içine hafifçe çöken şey, evin bıraktığı iz değildi; yıllardır geri çağıran bir fısıltının sonunda onu yakaladığı hissiydi.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ0snpgFCJPg
Kapıyı açtığında havayı dolduran soğukluk, dışarıdaki rüzgârdan daha ağırdı. Toz kokusu değil, başka bir şey…
Sanki yıllardır kimsenin dokunmadığı bir odanın bile canlı kalamayacağı kadar durgun bir hava.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGLqdCKNZ5h
Hol loştu. Merdivenlerin üzerindeki ahşap korkuluklar hâlâ aynı koyu cilaya sahipti; Katie parmaklarını üzerine bıraktığında hafif bir nem hissi duydu. Çocukken merdivenlere oturup aşağıdaki boşluğa bakarken hissettiği şeyin tam adını koyamazdı ama şimdi daha netti: Ev insanları izliyordu.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ94qoYc423V
“En azından elektrik çalışıyor,” diye mırıldandı anahtarları çıkartırken.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡtvYHQspEB7
Işık yandı. O an, sanki ışık sadece evin ters köşelerinde saklanan gölgeleri daha belirgin hâle getirdi.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡMdHw7Mbqr2
Katie derin bir nefes aldı. İçeri adım attıktan birkaç dakika sonra kapının arkasından gelen tok bir ses duyuldu; rüzgârın bu kadar güçlü olmaması gerekiyordu. Ancak dönüp baktığında kapı sadece kendi ağırlığıyla kapanmış gibiydi. Ya da Katie öyle olmasını istedi.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdqx0KzEXwG
Mutfağa yöneldiğinde çantasında titreyen telefon ekranına baktı: Noah.
Gözleri kısılıp hafifçe güldü.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡVoM6UTJHL9
“Noah? Şimdiden araman sürpriz oldu.”
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFcuYlWJn56
“Bu akşam en azından haber ver diye aradım. Eve vardın mı?”
Noah’ın sesinde gizleyemediği o hafif tedirginlik hâlâ aynıydı. Çocukluklarından beri değişmeyen şeylerden biri buydu.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡSonx2B1DrB
“Yeni girdim. Her şey… aynı gibi. Belki de biraz daha soğuk.”
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡuZx58YHC3s
“Bana öyle geliyorsa söyle, ben birkaç güne uğrarım. Sana eşlik edecek biri olur en azından.”
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡwUsBCorfNc
“Gerek yok,” dedi Katie, mutfağın boşluğuna göz gezdirirken. “Bu ev tek başına da yenilir.”
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡLQ2ocAJTa4
Noah bir an sustu, sonra alışılmış hafif kahkahasını attı.
“Sen nasıl istersen. Ama bir şey hisset… yani garip bir şey — bana haber ver, tamam mı?”
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡcMCWMBHon4
Katie cevap vermek üzereyken omuzlarının arkasında, holün karanlık ucundan bir çıtırtı duyuldu. Çok hafif.
Ama sessiz bir evde duyulmaması imkânsızdı.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡG8Pm5YFyaM
Katie istemsizce durdu.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUq2GpLJeDS
“Katie? Orada mısın?”
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOwfM4EuDAv
“Buradayım. Sadece… eski ev işte. Tavan tahtaları konuşuyor.”
Kendi sesinin soğukkanlılığına şaşırdı. Oysa boğazındaki hafif gerilimi eliyle yoklayabilirdi.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡiETNqM1x9m
Noah biraz daha konuşmak istedi ama Katie telefonu kapattı. Mutfağın ortasında bir süre sessizce durdu. Çatıdaki gölgeler hareket etmiyordu; evin hiçbir parçası değişmiş gibi görünmüyordu. Ama onda değişen bir şey vardı: bu sessizliğin artık daha dolu, daha ağır, daha bilinçli olduğunu hissediyordu.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4GXoBnHyTy
Holün karanlık ucuna bir kez daha baktı.
Çıtırtı artık yoktu.
Ama bakışını kaçırdığı anda, köşedeki eski ayna çerçevesinin üstünde bir kararma gördüğüne yemin edebilirdi.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡYa3ujlKThs
Işığı açıp yeniden baktığında her şey normaldi.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡc1f9Pj69KG
Yavaş adımlarla merdivenlere yöneldi. Evin ikinci katına çıkarken, duvarlardaki çerçevelerin içinden sanki birileri ona bakıyormuş gibi hissetti. Çoğu eski, solmuş fotoğraflardı. Harowell ailesinin yüzleri zamanla bulanıklaşmış, gözleri daha gelgitli hâle gelmişti.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡqx8usVXZSI
Merdivenin tepesine vardığında sağ taraftaki uzun koridorun kapılarından biri hafif aralıktı. Tam kapanmamış.
Bu, annesinin odasıydı.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ18Sjvds30J
Elini kapının kenarına götürdü.
Kapıyı kapatmak istedi.
Ama içerden gelen çok hafif, sanki nefes alan bir insanın göğsündeki ritim gibi bir uğultu… elini durdurdu.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgJSQUuCAfi
İçeri bakmadan kapıyı yavaşça itti.
Kapı kapanırken odanın karanlık içinden bir anlığına soğuk bir nefes yüzüne vurdu.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡWawYdxlSie
Katie dondu.
Tüyleri diken diken olmuştu.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡJO0scMPKPf
Arkasını dönüp koridordan uzaklaşırken, evin alt katından yeniden bir ses geldi. Bu kez daha net.
Bir kapının kapanışı.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ0ist7nLCyB
Ama Katie evdeki tüm kapıları kapattığından emindi.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6bKe09Dvum
Belki de… öyle olmak istiyordu.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡF7uftaj56T
Odası hâlâ kullanılabilir durumdaydı. Pencerenin önündeki perde yıllardır açılmadığı için güneş renklerini tamamen çekmişti. Hava kararmıştı bile; gün şaşırtıcı derecede çabuk bitmişti. Katie yatağa bıraktığı eşyalarına bakarken, duvarla yatak arasındaki ince boşluktan gelen hafif bir koku fark etti.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡxgtV0FT4sh
Eski, nemli, tanıdık…
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡJzc1oJfokX
Çocukluğunda da bu kokuyu hissetmişti.
Her seferinde, birinin yatağın altından sürünerek çıkacakmış gibi bir korku doğururdu.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡfvhoNFf9EB
Bir anlığına eğilip bakmayı düşündü.
Fonksiyonel, mantıklı, yetişkin bir davranış olacaktı.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡk17SA9AfHu
Ama yapmadı.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡNToQOVViAH
Koridora doğru kapıyı yavaşça kapatırken, bir ses daha duydu. Bu kez fısıltı gibi.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡsWJ7VDI0AU
Bir cümlenin yarısı.
Bir kelimenin gölgesi.
Sanki biri çok uzak bir odadan onun adını fısıldamıştı.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGSlgdfXwD2
Katie, kapının tokmağını birkaç saniye boyunca hiç hareket ettirmeden tuttu.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡaXddtt11ac
Sonra kapıyı kapattı.
297Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡVKb3j5zrov
Ve ev, o anda, ilk kez gerçekten nefes aldı gibi geldi.
ns216.73.216.48da2
and then Add to home screen.