Katie sayfayı sıkıca tuttu, parmakları beyazlaşmıştı. Cümle, neredeyse nefesini kesmişti:
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ3Hn9enBrkJ
“Ben seni yazdım. Ama şimdi sıra sende.”
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkU0D3dXv1s
Koridorun karanlığı etrafını sardı, ancak bu karanlık normal bir karanlık değildi. Sessizliğin içinde sanki bir kalp atışı vardı; her adımında, kendi kalbinin sesini duymaktan daha ürkütücü bir ritimle yankılanıyordu.
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡSCz5xBvOTn
Kendi nefesini duymaya çalıştı ama nefesi, sanki bu mekânda var olmanın kendisine yasaklanmış bir şeymiş gibi, boğuk ve uzak çıkıyordu. Adımlarını atarken zemindeki toz kalkıyor, ama bir ses yoktu; her şey sadece kendi varlığının yankısı gibiydi.
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ1fXBV0ELYP
O anda Katie, koridorun köşesinde bir gölge fark etti. İlk başta insan sanmıştı. Ama gölge, ona doğru yaklaşmıyordu; sanki onun hareketlerini önceden bilerek, ona göre şekil değiştiriyordu. Gölge bir anlığına bir insan silueti aldı, sonra hızlıca çığırından çıktı, duvarlara, tavan köşelerine yayıldı.
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡsomMYCqg8H
“Sen… benim… değil misin?” diye fısıldadı Katie, sesi kendi kulaklarında kayboluyordu.
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡP0vahiuqgw
Gölge aniden durdu. Sessizlik çöktü. Ardından, koridorun ucundan boğuk bir çocuk sesi geldi:
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIfzEVFFZjL
“Beni dinlemedin. Beni yazdın ama beni görmedin. Şimdi… görmelisin.”
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡDIviwoavJY
Katie bir adım geri çekildi ve kendini bir odanın eşiğinde buldu. Oda, tıpkı çocukluk odası gibi görünüyordu ama bu kez daha yoğun bir karmaşa vardı. Duvarlar, birbirine karışmış resimler ve eski fotoğraflarla doluydu; her birinin yüzünde, Katie’nin kendine ait hatıralarının farklı bir versiyonu vardı. Ve her fotoğrafta gözler… hep gözler, direkt olarak onu izliyordu.
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡDrcPC0lsJu
Elindeki sayfada titreyen cümle yeniden hareket etti, sanki kendi kendine yazılıyormuş gibi:
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡrZnAumTTzM
“Beni unutmadın… ama şimdi… unutulmuş olanı hatırlamalısın.”
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡPsbXGPnFcR
Katie, sayfayı incelediğinde kelimelerin kendi el yazısına dönüşmeye başladığını fark etti. Bu el yazısı… geçmişte bastırılmış korkular, bilinçaltındaki karanlık ve hatırlamak istemediği anılar… hepsiydi.
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡlGPGS2N0gP
Birden koridor boyunca yankılanan sessiz çığlıklar duydu. Yavaş yavaş fark etti ki, bu çığlıklar sadece kelimeler değildi; bu, geçmişte kendi zihninde hapsettiği tüm acıların, öfkenin ve yalnızlığın kendini somutlaştırmış haliydi.
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOGXz0uQrfE
Gözlerinin önünde, duvarlar aniden kanlı bir dokuya büründü. Kırmızı çizgiler, sayfada yazan kelimelerle birleşerek bir ağ gibi her yere yayıldı. Kelimeler artık okunamıyor, sadece hissettirilmek istenen bir ağırlık ve çaresizlik bırakıyordu.
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡJRMYZCGRPn
Katie nefesini kontrol etmeye çalıştı ama yutkunmak neredeyse imkânsızdı. Vücudu donmuş gibiydi; kalbi, göğsünde tek bir yumrukla sıkışmıştı. Tam o anda, koridorun sonunda küçük bir kapı belirdi. Eski zamanlardan kalma, neredeyse hatırlanamayacak kadar eski bir kapı.
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdWdBhgRj3L
Kapıyı araladığında… kendisini aynadaki bir yansıma karşılamadı. Yansıma yerine, odada hareket eden bir başka Katie vardı: yaşadığı en ağır bunalımın, en derin cinnetin içinde çırpınan Katie… ve gözleri… gözleri tamamen boştu.
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡxTqrHnkpOX
O an Katie anladı. Bu gördüğü sadece bir gölge değildi. Bu, kendi yok oluşunun bir ön izlemesiydi.
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡpmcBQ64Vtn
Sayfa bir kez daha titredi ve yeni bir cümle belirdi:
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡQPqmxJ0zOp
“Sen şimdi yazacaksın. Ama yazdıkların… seni de yazacak.”
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUJExBvriUH
Katie’nin elleri titredi, dizleri çöktü. Yavaşça fark etti ki, geçmiş sadece onu takip etmiyor, onu yaratıyor ve yeniden şekillendiriyordu. Her adımı, her nefesi, her hatırası… hepsi artık kontrolünün dışındaydı.
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8Ji999eQxV
Koridorun karanlığında tek başına kaldığında, Katie’nin içinden boğuk bir fısıltı yükseldi:
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ1cztud99U8
“Ve ben… artık yalnız değilim. Ben hep buradayım. Sen… bana katılmak zorundasın.”
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡwaNIZy2NqD
O andan sonra koridorun sessizliği, fısıltılarla doldu; kelimeler bir kez daha havada dans etmeye başladı, bu kez daha karanlık, daha acımasız ve daha kaçınılmaz bir şekilde: Katie’nin geçmişi, zihni ve ruhu… artık tamamen bir bütün olmuştu.
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzLggwdW7Ma
138Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgosnbBycVS
and then Add to home screen.