Sabah güneşi perdelerin arasından içeri sızarken, Katie odasında uyandı sandı.
Ama gerçekten uyandığı yer… kendi odası değildi.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ57i1gqqMT6
Bir süre göz kırptı.
Nefesi ılık bir havaya karıştı, duvarlardan yayılan sessizlik ise ürkütücü şekilde tanıdıktı.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡyoUOBA7vk6
Bakışlarını gezdirdiğinde, zamanın dokunmadığı bir anın içinde olduğunu fark etti.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡHHUAiSxYhD
Bu, onun çocukluk odasıydı.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ72nWETE8q2
Kenarları soyulmuş pastel duvar kâğıtları, kitaplarla tıka basa dolu küçük raf, yatağın ucundaki eski pelüş oyuncak… Hepsi yerli yerindeydi. Hatta duvarın sağ köşesinde, yıllar önce kırılmış olan küçük çerçeve bile aynı açıyla duruyordu.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ7O6ZK5JzpP
Ama bu oda bir anı değil, anının kendisiydi.
Soluk bir sis gibi değil; tamamen canlı, tamamen gerçek.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡVYbOxRIz0n
Katie yutkundu.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzT0yyt7D8Y
Çocukken odası onun için bir sığınaktı, evin geri kalanında konuşulmayan gerilimlerden uzak tek güvenli bölge. Burada kitap okur, hayal kurar, defterlerine kelimeler dökerdi.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ3jCdid7zYi
Bir şey dikkatini çekti:
Çalışma masasının üzerinde duran eski günlüğü.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡeu2Ssuj8J9
Kilitli, bordo kaplı, köşeleri aşınmış küçük bir defter.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡsJZSP3KPH8
Katie yavaşça yaklaştı.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡJ3JVMMzGvC
Günlük eline geldiğinde bir an titrediğini sandı. Belki de sadece kendi elleriydi titreyen; emin olamadı.
Parmakları kilide dokundu.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgx2ziJIXrI
Kilidin zaten açık olduğunu fark etti.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡH8u6iPwoF4
Bu imkânsızdı.
Çünkü o defter… çocukluğunun en özel, en saklı kelimelerini taşıyordu ve o kilidi yalnızca kendisi açmıştı.
Ama kilit şimdi ardına kadar açıktı.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡDjdjPwPG7D
Katie sayfaları çevirdi.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡVcKbO3MKNT
Bazıları boştu.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡqmwlt0QYln
Bazıları karalanmıştı.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡLuOUNyn2EV
Bazıları ise çocukluğunun kırılgan el yazısıyla doluydu:
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡwije5R27U7
“Bugün okuldaki kitap köşesini düzenlemem gerekti. Kimse ilgilenmiyor ama ben seviyorum.”
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ0kB50mfKME
Devam etti:
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡbuUpwf7nzB
“Keşke herkes kitapların içindeki dünyaların gerçek olduğunu anlamasa bile hissetseydi.”
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFJrYk7pA6T
Bir başka sayfa:
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡiaXGpJWnbk
“Annem bugün yine bağırdı. Sesini duymamak için kulaklarımı kapattım. Sonra yazdım. Yazınca daha az acıyor.”
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡjkvJzHYK0W
Katie’nin gözleri sayfalarda dolaştıkça boğazı düğümlendi.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡWfn3PYtnrV
Bu cümleleri hatırlamıyordu.
Ya da hatırlamak istemiyordu.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8BDMEefWAu
Bir sayfaya geldiğinde yazı tamamen değişiyordu. Çocuk el yazısından çok daha karanlık, çok daha hızlı yazılmış gibiydi — ama bu yazıyı çocuk halinin yazmış olması imkânsızdı.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6ENE2Ytswf
Sayfanın üstünde tek bir cümle vardı:
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡmKhEqMv8v2
“Odanın duvarlarında gece fısıldayan şeyin adını yazdım. Ama sabah silinmişti.”
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIamlaoE7o1
Katie dondu.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡByhfKrDFQZ
Bunu yazdığını hatırlamıyordu.
Bu yaşta böyle bir şey bilmesi… mümkün değildi.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡBsVlKf2Dmk
Sayfa kendi kendine çevrildi.
Rüzgâr yoktu, hareket yoktu — yine de sayfa döndü.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡN0mvYuVaxu
Yeni sayfada, köşeye sıkışmış küçük bir çizim vardı.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡMqIW48jwaF
Kitap sayfalarına benzeyen bir şekil… ama ortası karartılmış.
Yırtılmış gibi.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGc40pBmore
Altına minik bir not:
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡNEZEkT50cU
“Kitaplar beni saklıyor, ama o bazen sayfaların arasından bakıyor.”
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡwv1DTSdQ6s
Katie geri çekildi.
Ama o anda odanın bir köşesinden hafif bir tıkırtı geldi.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡBU2oEhA14z
Başını çevirdiğinde, küçük yaşlardaki kendi halini gördü.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡuvYTZzxqql
8 yaşındaki Katie…
Kısa saçlı, kollarını göğsüne sarmış, yatağın köşesinde oturuyordu.
Başını kaldırdı, gözleri boş değildi ama yorgundu — bir çocuğun sahip olmaması gereken bir yorgunluk.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡLcMbd5yiLJ
Küçük Katie konuştu:
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡF2yjVnJKO8
“Kitapları sevdim çünkü kimse benimle konuşmuyordu.”
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ9pao55EeZG
Katie’nin nefesi kesildi.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ5jL5YQM53Z
“Ben o zamanlar seni yazıyordum… ama sen beni okumuyordun.” dedi küçük olan.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡGwxgz4OWI0
Sesi inceydi ama tonunda tuhaf bir bilgelik, hatta suçlama vardı.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ9SBNHeh0YH
Katie bir adım attı.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡhZ9KBZxmq6
“Sen… gerçek misin?” diye fısıldadı.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnsgPbKb6MD
Küçük Katie’nin gözleri hafifçe karardı, oda bir an bulanıklaştı.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡhfUKwqvnap
“Ben gerçek olan tek şeydim.”
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡZJzxEmL8UO
Cümle bittiği anda odanın duvarları çatlamaya başladı.
Çatlaklar önce küçükti, sonra hızla yayıldı; tıpkı buz tutmuş bir gölün kırılması gibi.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡh52G8GNNXL
Duvarların ardından karanlık değil, kelimeler çıkmaya başladı.
Çocukluk günlüğünden dökülen, yarım kalmış, silinmiş, bastırılmış kelimeler…
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡVhXyLBDuxt
“Beni duy…”
“Geceleri… o…”
“Kapı açıldı…”
“Bana… dokundu…”
“Korkuyorum…”
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡwz8JqkIi5p
Kelimeler çığlık gibi değil, yazı sesi gibi çıkıyordu.
Sanki biri duvarların içini kurşunkalemle kazıyormuş gibi sert, kuru, gıcırdayan bir ses.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡSdcdfguEXv
Katie geriye kaçmaya çalıştı ama zemin altında hafifçe çöktü.
8 yaşındaki Katie ayağa kalktı.
Başını yana eğdi.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡT4EYFaVHT4
“Sen beni unuttun.”
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡfsvCWhf7yi
“Hayır…” diye fısıldadı Katie, dizlerinin bağı çözülürken.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ0alKoPkC4V
Küçük olan, gözlerinin içindeki ışığı kaybetti.
Sanki biri içindeki anının fişini çekmiş gibi.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡO3uTxaGLYp
“O zaman… o seni hatırlattı.”
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOORCtSjuK5
Bu cümleyle birlikte oda birdenbire yok oldu.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡaT0PfYPsLU
Duvarlar çöktü, raflar boşluğa karıştı, günlüğün sayfaları havada beyaz tozlara dönüştü.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡprYlOSTWoc
Katie kendini yeniden malikânenin karanlık koridorunda buldu.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ9pztLAJIJE
Ama elinde küçük bir şey vardı.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡwWiN0lESVi
Az önce yok olmuş görünen çocukluk günlüğü.
Sadece tek sayfası kalmıştı.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡvJcIlPWq3U
Kalan sayfanın ortasında titreyen bir cümle yazıyordu:
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡq6Emz5hBL2
“Ben seni yazdım. Ama şimdi sıra sende.”
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡoMPVsU5rSM
Katie o an artık bir şeyi kesin olarak anlamıştı:
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡHvVVVfjx1Q
Geçmişi sadece onu kovalamıyordu.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡz955vku2Jt
Geçmişi, bu evde yeniden yazılıyordu.
160Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUHKBuZjbKq
and then Add to home screen.