Evin içi, Katie için artık yalnızca bir yapı değil; nefes alan, büyüyen ve kendi hafızasına sahip bir varlığa dönüşmüştü. İlk iki gün boyunca fark etmediği küçük ayrıntılar, bu gece tamamen görünür hâle gelmişti — ya da görünür hâle geldiğini o sanıyordu. Çünkü Harowell Malikânesi’nde her şey, tam anlamıyla, algıyla gerçek arasındaki o ince çizgide yaşıyordu.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡi5lYj9HvbH
Katie saatlerdir yatmamıştı. Salondaki lambayı yarım kısık bırakmış, koltuğun kenarında oturmuş, dudaklarını birbirine bastırarak karanlığa bakıyordu. Evde hiçbir ışık olmamasına rağmen ışığın olmadığı yerlerde bile gölgelerin hareket ettiğini fark ediyordu.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡC1WoAvDMku
Her gölge, sanki geçmişinden bir parça taşıyordu.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡMzGj2OHFol
Bir anda mutfağın oradan hafif bir titreşim geldi. Buzdolabının çalışması gibi bir ses… ama çok daha derinden, çok daha boğuk. Sanki metal değil, et titreşiyormuş gibi.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡX9mC7hZo9j
Katie istemsizce ayağa kalktı. Ayak tabanı ahşap zemine dokunduğunda evin döşemesi tedirgin bir nefes gibi inledi. Katie, soğuk havanın bir anda üstüne çöktüğünü hissetti; o an, tıpkı yıllar önce çocukken gece koridordan geçerken hissettiği korkuyla aynıydı.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡab9Q6fQmgB
“Ne oluyor bana…” diye mırıldandı.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡwkk4EU3PLl
Mutfağın kapısının önüne geldiğinde elleri titriyordu. Kapının aralığından içerisi tamamen zifiri karanlıktı. Ama karanlık bile normal görünmüyordu. Sanki mutfak, ışığın hiç var olmadığı bir yere dönüşmüştü.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOwp0RPXUjY
Katie içeri bir adım attı.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ3O40optqp5
O anda, kapının arkasındaki eski cam panelde bir şey belirdi.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡz4sfirfU13
Kendi yansıması.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ1szJk1ZMS8
Ama bir sorun vardı.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡb8nEntYVGk
Yansıması gülüyordu.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkSbqsVMIHZ
Katie’nin yüzü gergin ve donuk olmasına rağmen, camdaki yüzü kısık bir gülümseme taşıyordu — üst dişleri hafifçe görünür şekilde. Yıllardır kendisinde böyle bir gülüş görmemişti. Bu, daha çok… alay eden biri gibi görünüyordu. Ve gözlerde garip bir derinlik vardı, sanki yansıma sadece görmüyor, içinden geçip başka bir şeye bakıyordu.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡhVD5Ye7ReC
Katie irkildi, geri çekildi. Yansıma kayboldu.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4zleaHmJxW
Ama gülüşün anısı hâlâ odanın içinde asılı kaldı.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡXL2O8sKVlx
O gece boyunca evdeki hiçbir şey anlamlı davranmıyordu. Salonun duvarındaki tablo, her baktığında biraz daha yamulmuş duruyordu. Ev sessizken sanki daha gürültülü bir şey vardı; duvarların içinden nabız gibi atan bir uğultu yükseliyordu. Her adım attığında, ev adımını gecikmeli takip ediyordu — tıpkı birinin peşinden yürüyormuş gibi.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡYbwBzneVo3
Katie sonunda odasına kaçtı.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡNdpgykjNc2
Kapıyı kapattı, kilitledi.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ3tmNLWIODT
Kilidin yerinden hafif bir tak sesi çıkınca derin bir nefes aldı. Yatağa oturdu, alnını dizlerine yasladı. İçindeki sıkışma, yıllardır bastırdığı tüm duyguların bir anda geri dönmesi gibiydi — ama bu yalnızca psikolojik değildi. Sanki ev bile onun üzerine çöküyordu.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdFztTQImLG
“Bana ne oluyor…” dedi kısık bir sesle.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡc2hXaz9ITl
Cümleyi bitirdiği anda odanın bir köşesinde hafif bir tıkırtı duyuldu. Bu ses öylesine hafifti ki, normalde kimse fark etmezdi. Ama Katie, o kadar gergindi ki, beynindeki tüm sinir uçları tek bir noktaya odaklanmış gibiydi.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡfMbKvWFY1B
Başını kaldırdı.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡBLFtww77Fo
Odanın köşesindeki eski ahşap dolap. Kapaklarından biri milimlik bir aralıkla titriyordu.
Katie ayağa kalktı, birkaç adım attı. Nefesi kesilmişti. Dolaba yaklaştıkça içeriden gelen hafif bir soluma sesi daha belirgin hale geliyordu.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡI2ekZ6Dhx0
Hırıltıya benzeyen bir nefes.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡQSEw3OoXKW
Katie, kapak tam kapanmadan önceki o ince aralıktan içeri baktı.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡAVopydY12q
Ve orada karanlığın içinde bir çift göz parladı.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡWGhpwRAkbq
KENDİ GÖZLERİ.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ1AKYxxYb42
Ama bir fark vardı:
Bu gözler, günlerdir uykusuz ve korkmuş olan Katie’nin gözleri değildi.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡrCh2BoQXYB
Bunlar tamamen boştu.
İçinde hiçbir insanlık kırıntısı olmayan, sessiz bir delilik taşıyan gözlerdi.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡmU8Hm17bKa
Katie nefesi kesilmiş, geriye sendelemişti.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡogaFrqGNzg
Dolabın kapağı yavaşça kapandı.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ3ARI7QgkVe
Ardından bir fısıltı duyuldu. O kadar hafifti ki, kelimeyi ayırmak bile zordu — ama söyleyenin bir insan olmadığı kesindi.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡSQPjy7ArAm
“Unutma…”
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡZpmivLHeHt
Katie dondu kaldı.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡR0YaXqnxE5
“Unutma” kelimesi çınlarken, evin her köşesi o tek kelimeyi yankılıyormuş gibi titredi. Yatak örtüsü kıpırdadı, duvardaki çerçeve hafifçe eğildi. O an Katie, evin sadece hatırladığını değil… bir şeyleri ona hatırlatmaya çalıştığını fark etti.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡaSUIisEE8j
Ama neyi?
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡxcbGPgpV5u
Bu sorunun cevabı, Katie’nin özüne gömülü olan karanlığın ta kendisiydi.
Ve ev, onu açığa çıkarmaya çoktan başlamıştı.
193Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡXURQ3iHXRX
and then Add to home screen.