Rüzgâr, Harowell Tepesi’nin kuru çamlarından aşağı doğru uzun bir inilti gibi süzülüyordu. Akşam güneşi batıya doğru kayarken, Katie uzaktan yükselen malikanenin siluetine baktı. Çocukluğunun tüm sessizliği, tüm yarım kalmış cümleleri, yutkunup bir daha söylemediği her şey, taş duvarların içinde hâlâ asılı duruyor gibiydi.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡbEonOdiK8w
İşte yine buradaydı.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡHqt3G8d8Fr
Arabadan indiğinde, ayaklarının altında kırılan ince dalların sesi, bir süredir unuttuğu bir melodiyi hatırlatır gibiydi. Yıllarca eve dönmemek için bulduğu sebepler, bavulunun metal tokası gibi paslanmış, anlamsız bir sessizliğe gömülmüştü. Malikane aynıydı: karanlık, geniş ve kendi ağırlığının farkında olan bir beden gibi. Ama Katie’nin içine hafifçe çöken şey, evin bıraktığı iz değildi; yıllardır geri çağıran bir fısıltının sonunda onu yakaladığı hissiydi.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡWGHUcXrikp
Kapıyı açtığında havayı dolduran soğukluk, dışarıdaki rüzgârdan daha ağırdı. Toz kokusu değil, başka bir şey…
Sanki yıllardır kimsenin dokunmadığı bir odanın bile canlı kalamayacağı kadar durgun bir hava.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡY9az3Nlf3W
Hol loştu. Merdivenlerin üzerindeki ahşap korkuluklar hâlâ aynı koyu cilaya sahipti; Katie parmaklarını üzerine bıraktığında hafif bir nem hissi duydu. Çocukken merdivenlere oturup aşağıdaki boşluğa bakarken hissettiği şeyin tam adını koyamazdı ama şimdi daha netti: Ev insanları izliyordu.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡh20Arj6NY9
“En azından elektrik çalışıyor,” diye mırıldandı anahtarları çıkartırken.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡTffnsnAD8z
Işık yandı. O an, sanki ışık sadece evin ters köşelerinde saklanan gölgeleri daha belirgin hâle getirdi.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzjQWLCSqJt
Katie derin bir nefes aldı. İçeri adım attıktan birkaç dakika sonra kapının arkasından gelen tok bir ses duyuldu; rüzgârın bu kadar güçlü olmaması gerekiyordu. Ancak dönüp baktığında kapı sadece kendi ağırlığıyla kapanmış gibiydi. Ya da Katie öyle olmasını istedi.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡNnP04rxsqh
Mutfağa yöneldiğinde çantasında titreyen telefon ekranına baktı: Noah.
Gözleri kısılıp hafifçe güldü.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡizSTodRjlc
“Noah? Şimdiden araman sürpriz oldu.”
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡukEeOA4CB4
“Bu akşam en azından haber ver diye aradım. Eve vardın mı?”
Noah’ın sesinde gizleyemediği o hafif tedirginlik hâlâ aynıydı. Çocukluklarından beri değişmeyen şeylerden biri buydu.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡTAtQzx7oNs
“Yeni girdim. Her şey… aynı gibi. Belki de biraz daha soğuk.”
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡhQKSxd1hv3
“Bana öyle geliyorsa söyle, ben birkaç güne uğrarım. Sana eşlik edecek biri olur en azından.”
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFKZux9ySg0
“Gerek yok,” dedi Katie, mutfağın boşluğuna göz gezdirirken. “Bu ev tek başına da yenilir.”
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOPFdJwGgeT
Noah bir an sustu, sonra alışılmış hafif kahkahasını attı.
“Sen nasıl istersen. Ama bir şey hisset… yani garip bir şey — bana haber ver, tamam mı?”
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡTHek8wfn5q
Katie cevap vermek üzereyken omuzlarının arkasında, holün karanlık ucundan bir çıtırtı duyuldu. Çok hafif.
Ama sessiz bir evde duyulmaması imkânsızdı.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡWEg1ohsOXb
Katie istemsizce durdu.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡVtrkcsIACz
“Katie? Orada mısın?”
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡish0A5Kc02
“Buradayım. Sadece… eski ev işte. Tavan tahtaları konuşuyor.”
Kendi sesinin soğukkanlılığına şaşırdı. Oysa boğazındaki hafif gerilimi eliyle yoklayabilirdi.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡmDReqX394k
Noah biraz daha konuşmak istedi ama Katie telefonu kapattı. Mutfağın ortasında bir süre sessizce durdu. Çatıdaki gölgeler hareket etmiyordu; evin hiçbir parçası değişmiş gibi görünmüyordu. Ama onda değişen bir şey vardı: bu sessizliğin artık daha dolu, daha ağır, daha bilinçli olduğunu hissediyordu.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ2okyiFCwG9
Holün karanlık ucuna bir kez daha baktı.
Çıtırtı artık yoktu.
Ama bakışını kaçırdığı anda, köşedeki eski ayna çerçevesinin üstünde bir kararma gördüğüne yemin edebilirdi.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡmTKltuNTrh
Işığı açıp yeniden baktığında her şey normaldi.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnBkpJ06AWK
Yavaş adımlarla merdivenlere yöneldi. Evin ikinci katına çıkarken, duvarlardaki çerçevelerin içinden sanki birileri ona bakıyormuş gibi hissetti. Çoğu eski, solmuş fotoğraflardı. Harowell ailesinin yüzleri zamanla bulanıklaşmış, gözleri daha gelgitli hâle gelmişti.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡQQeZbCntrf
Merdivenin tepesine vardığında sağ taraftaki uzun koridorun kapılarından biri hafif aralıktı. Tam kapanmamış.
Bu, annesinin odasıydı.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡOyVleJTIam
Elini kapının kenarına götürdü.
Kapıyı kapatmak istedi.
Ama içerden gelen çok hafif, sanki nefes alan bir insanın göğsündeki ritim gibi bir uğultu… elini durdurdu.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡr2S6KS82v3
İçeri bakmadan kapıyı yavaşça itti.
Kapı kapanırken odanın karanlık içinden bir anlığına soğuk bir nefes yüzüne vurdu.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡuNNM1Kd9C5
Katie dondu.
Tüyleri diken diken olmuştu.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡwE24O4vFX5
Arkasını dönüp koridordan uzaklaşırken, evin alt katından yeniden bir ses geldi. Bu kez daha net.
Bir kapının kapanışı.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡCBd7xTYlb9
Ama Katie evdeki tüm kapıları kapattığından emindi.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ1XX37EUGw9
Belki de… öyle olmak istiyordu.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡsxIeDim0Cx
Odası hâlâ kullanılabilir durumdaydı. Pencerenin önündeki perde yıllardır açılmadığı için güneş renklerini tamamen çekmişti. Hava kararmıştı bile; gün şaşırtıcı derecede çabuk bitmişti. Katie yatağa bıraktığı eşyalarına bakarken, duvarla yatak arasındaki ince boşluktan gelen hafif bir koku fark etti.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡh8XETyXjo8
Eski, nemli, tanıdık…
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡQAVACToBbr
Çocukluğunda da bu kokuyu hissetmişti.
Her seferinde, birinin yatağın altından sürünerek çıkacakmış gibi bir korku doğururdu.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡyZDXGt3GdB
Bir anlığına eğilip bakmayı düşündü.
Fonksiyonel, mantıklı, yetişkin bir davranış olacaktı.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡWkvZb4lOQh
Ama yapmadı.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ7Azggg0tCS
Koridora doğru kapıyı yavaşça kapatırken, bir ses daha duydu. Bu kez fısıltı gibi.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡwiTYH4T9vw
Bir cümlenin yarısı.
Bir kelimenin gölgesi.
Sanki biri çok uzak bir odadan onun adını fısıldamıştı.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡjYhfNJ0pbP
Katie, kapının tokmağını birkaç saniye boyunca hiç hareket ettirmeden tuttu.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡxeyrjiDM7l
Sonra kapıyı kapattı.
298Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡuKTS1HwX8u
Ve ev, o anda, ilk kez gerçekten nefes aldı gibi geldi.
ns216.73.216.48da2
and then Add to home screen.