MATEO (Mahinang mapapadaing habang kinakapa ang masakit na likod at mga paltos sa palad):

Aray... Grabe ang araw na ito. Parang dinurog ang bawat buto ko sa katawan.

(Mapapatingin siya sa kisapmata at mapapailing habang inaalala ang marangyang buhay sa siyudad):

Saan kaya ako dinala ng kapalaran ko ngayon? Kung nandoon ako sa penthouse, malamang nakahiga ako sa mamahaling memory foam habang naka-aircon... pero ano naman? Puro stress at peke namang mundo ang nandoon.

(Isasara niya ang kanyang mga mata at papakawalan ang isang malalim, nagpapakawalang-bigat na buntong-hininga):

Pero... ang sarap sa pakiramdam. Walang alarm clock para sa alas-otso ng umaga. Walang tambak na kontrata na kailangang pirmahan habang nag-aalinlangan ka kung traydor ba ang kaharap mo. Dito, pawis at lupa man ang amoy ko, alam kong totoo ang bawat patak ng pagod ko. Walang plastic na ngiti. Walang nagmamahal sa bank account ko.

(Isasagi sa isip niya ang mukha ni Aria—ang pagsimangot nito kanina at ang pag-abot ng bimpo):

Si Aria... masungit nga, pero totoo. May tago ring kabaitan ang babaeng 'yon.

(Isasara niya ang mga mata, at sa unang pagkakataon pagkatapos ng ilang taon, mahihimbing siya nang may ngiti sa labi at kapayapaan sa dibdib):

Sana tulog na rin ang supladang 'yon...

(Sa kabilang silid sa bahay ni Aria. Tahimik na ang paligid, ngunit gising na gising ang dalaga. Nakatunghay siya sa lumang mesa kung saan nakatambak ang mga singil sa utang, habang pilit na pinipigilan ang mga hikbi):

ARIA (Nanginginig ang boses, pilit na kinakalma ang sarili para hindi magising ang iba):

Panginoon, paano na po ba ito? Doble na ang interes... Bago matapos ang linggong ito, kailangan ko nang bayaran ang usurero, o baka tuluyan na nilang agawin ang lupang ito. Saan ako kukuha ng ganitong kalaking halaga?

(Mapapatakip siya ng mukha sa kanyang mga palad habang tuluyang pumapatak ang mga luha):

Ang hirap maging matatag kapag ikaw na lang ang inaasahan ng lahat... Ayoko nang umiyak, pero hindi ko na alam ang gagawin ko.

(Sa labas ng pinto, dahan-dahang imumulat ni Mateo ang kanyang mga mata mula sa papag. Narinig niya ang mahihinang hikbi na nagmumula sa kabilang dingding):

MATEO (Matutulala sa dilim, mapapatayo habang pinakikinggan ang iyak ng dalaga):

Umiiyak siya... Si Aria ba 'yon?

(Mapapatingin siya sa pinto ng kubo patungo sa bahay, seryoso at puno ng determinasyon ang mga mata):

Hindi ko hahayaang mag-isa niyang pasanin ang lahat ng ito. Oras na para kumilos ang bilyonaryong kargador.

Ano kaya ang biglaang hakbang na gagawin ni Mateo para tulungan si Aria nang hindi nabubunyag ang kanyang totoong pagkatao?