İnsan, kendini en çok güvende hissettiği yerde çürür. Bir amfi köşesinde, ısıtması yarım yamalı çalışan bir otobüs durağında ya da hiç sevilmemiş bir kadının sessizce nefes alıp verdiği bir salonun ortasında… Çürüme sessizdir. Ne bir patlama gürültüsü koparır ne de çığlık atar; sadece yavaşça içinizdeki o son canlı dokuyu da gri bir toza dönüştürür.

Bu şehir, üzerimize çökmüş devasa bir beton mezar. Her sabah aynı monoton kabusa uyanıyor, aynı anlamsız yüzlere bakıyor ve varlığımızın bir hükmü varmış gibi yapıp akşamları kendi küçük zindanlarımıza çekiliyoruz. Felsefe kitapları size insanın özgür olduğunu söyler. Büyük bir yalan. İnsan, sadece kendi kurguladığı hapishanenin parmaklıklarını boyayabilen bir köledir.

Ama bazen, o parmaklıkların arasından içeri sır sızar.

Bir kimyasal… Dilinizin üstünde eridiğinde size cenneti vaat etmez. Size sahte mutluluklar, uyuşmuş sinirler ya da ucuz renkler sunmaz. O siyah küçük kapsül, zihninizin kilitli kapılarını söker ve sizi insanlığın binlerce yıldır biriktirdiği o devasa, zifiri karanlık lağıma fırlatır: Kolektif Bilince.

Orada yalnız değilsiniz. Orada kaçtığınız tüm anılar, başkalarının kabusları, bastırılmış arzular ve çürümeye yüz tutmuş ruhlar aynı gökyüzünün altında yürür. Orada bir adamın zihnini değiştirebilir, bir diğerini sonsuz bir komaya sokabilirsiniz.

Ve en korkuncu nedir biliyor musunuz?

O siyah hapı bir kez yuttuğunuzda, uyandığınızı sandığınız bu gerçek dünyanın da sadece başka bir kabustan ibaret olduğunu anlarsınız. Savaş, sadece rüyalarımızda başlamadı. Bedenlerimizi bu sokaklarda bırakıp o karanlık havuza daldığımızda, yanımıza aldığımız tek şey içimizdeki canavarlardı.

Gözlerinizi kapatın. 10 saniyeniz var.

Ve sakın unutmayın: Eğer orada ölürseniz, burada sadece uykuda kalırsınız.