Ako sa Likod ng Ako | Volume 1 - Yugto I : Alas Nuwebe ng Gabi

May 29, 2022.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6WDKUe0Thu

Nagsimula ang lahat sa isang gabing hindi ko kailanman inasahan.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡw0pJqRq3PY

‎Isang payapang gabi lang sana iyon. Nanonood lang ako ng TV, nakaupo sa kusina, habang dahan-dahang bumibigat ang pakiramdam ko—parang may nakadagan sa dibdib ko na hindi ko makita. Mga bandang alas-nuwebe na ng gabi. Hindi pa ganoon kalalim ang oras, pero ramdam mo na ang katahimikan. Yung klaseng katahimikan na hindi nakakapanatag. Yung parang may hinihintay… o may paparating.

‎

‎Masama na rin ang pakiramdam ko noon. Hindi dahil may sakit ako—kundi dahil may mali. Hindi ko lang alam kung ano.

‎

‎Sa terrace, pabalik-balik si Nanay. Paulit-ulit ang yapak niya, paulit-ulit din ang galaw ng kamay niyang hawak ang cellphone. Tinatawagan niya si Tatay. Isang beses. Dalawa. Tatlo. Apat.

‎

‎Ring.

‎

‎Wala.

‎

‎Muling nag-ring ang tawag. At muling natapos—walang sumagot.

‎

‎Hindi na siya mapakali.

‎Maya-maya, tinawag niya ako.

‎

‎“Kei.”

‎

‎May kung anong bigat sa boses niya. Agad akong lumapit, kahit hindi ko alam kung bakit bigla na lang bumilis ang tibok ng puso ko. Sa sandaling iyon, alam ko na—iba na ito. Hindi na lang basta kaba. Takot na.

‎

‎“Po?” sagot ko.

‎

‎Tiningnan niya ako. Kita ko sa mga mata niya ang pag-aalala—yung pilit na tinatago, pero hindi na kayang ikubli.

‎

‎“Aba, hindi ka ba kinakabahan?” sabi niya. “Wala pa ang tatay mo.”

‎

‎May bahid ng inis ang boses niya, pero mas nangingibabaw ang takot. Parang galit siya—pero hindi kanino man, kundi sa sitwasyong hindi niya kontrolado. Napabuntong-hininga siya at bahagyang ibinaba ang cellphone.

‎

‎“Tawagan mo lang,” dagdag niya. “Magsasara lang ako ng tindahan.”

‎Lumabas siya.

‎

‎At naiwan ako sa sala—kasama ang katahimikan na mas lalo pang bumigat.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkeweby8aSr

‎Tinawagan ko ang numero ni Tatay. Mahigpit kong hawak ang cellphone, para bang kapag binitiwan ko iyon, may masamang mangyayari. Umaasa akong sasagot siya. Kahit sandali lang. Kahit boses lang niya.

‎

‎Naupo ako malapit sa pinto. Hindi ko alam kung bakit doon. Siguro gusto kong maging malapit sa labas—o baka gusto kong may makita.

‎

‎Tumingala ako sa langit. Madilim ang mga ulap, pero may iilan pa ring bituin. Tahimik silang nandoon, parang walang pakialam sa mga nangyayari sa baba.

‎

‎Huwag naman sana…

‎Please… huwag… huwag ngayon.

‎Isa ka na rin ba riyan, Tay?

‎Isa ka na rin ba sa mga bituin ngayon?

‎

‎Napapikit ako.

‎Hindi ko namalayan na tumutulo na pala ang luha ko.

‎

‎Ano ba itong iniisip ko?

‎

‎Huminga ako nang malalim. Isa. Dalawa. Tatlo. Pilit kong kinakalma ang sarili ko. Sinasabi ko sa sarili ko na normal lang ito. Na baka nasa biyahe lang sya, nagda-drive. Na baka na-traffic lang siya.

‎

‎Pero kahit anong pilit kong isipin iyon, hindi nawawala ang bigat.

‎

‎Tumigil ang tawag.

‎

‎Walang sumagot.

‎

‎Ring lang nang ring—pero wala.

‎

‎Maya-maya, bumalik si Nanay. Nagbibihis na siya. Mabilis. Tahimik. Parang ayaw niyang magsalita, pero kailangan.

‎

‎“Ano? Sumagot ba?” tanong niya.

‎

‎“Wala eh,” mahina kong sagot.

‎

‎Saglit siyang natahimik. Hindi siya umimik. Hindi rin siya umiyak. Mas nakakatakot pala kapag ganoon.

‎

‎“Tara,” bigla niyang sabi. “Sa barangay.”

‎Napatingin ako sa kanya.

‎

‎“Bakit?” tanong ko—kahit alam ko na ang sagot.

‎

‎“Pupuntahan natin ang tatay mo,” diretso niyang sabi.

‎

‎Lumabas kami ng bahay.

‎

‎“Wala nang tricycle sa ganitong oras,” sabi ni Nanay. “Mag-aalas-diyes na.”

‎

‎Hindi naman kalayuan ang barangay hall—tapat lang ng kapitbahay namin. May ilang barangay tanod na nakatambay sa gilid ng kalsada. Tumigil sila nang makita kami.

‎

‎“Ano ’yon?” tanong ng isa.

‎

‎Tahimik na ikinuwento ni Nanay ang nangyari.

‎

‎Nagkatinginan sila. Walang nagsalita agad. Parang alam na nila na hindi ito basta-basta.

‎

‎“Eh ano pa hinihintay natin?” sabi ng isa kalaunan. “Halina na kayo.”

‎

‎Sumakay kami sa motor.

‎

‎Umugong ang makina.

‎

‎At habang papalayo kami sa bahay, doon ko naramdaman—na may gabing magbabago ng lahat. Dala namin ang takot na ayaw kong pangalanan, pero alam kong mula sa gabing iyon, hindi na talaga ito mawawala.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡBy68LbKn8e

Habang nasa biyahe, hindi pa rin tumitigil ang isip ko. Paulit-ulit ang mga tanong. Sunod-sunod. Hindi ko mapigilan.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ0TyS4y9Lus

Paano kung may nangyaring masama sa kanya?

Paano kung inatake siya sa puso sa gitna ng bukid?

Paano kung walang nakakita?

Paano kung—

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ81ofT4MSzA

Tama na, saway ko sa sarili ko. Kalma.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ8vrCocWzd7

Baka nakatulog lang siya.

Baka nakipag-inuman lang.

Baka makasalubong ko pa siya mamaya.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡvPs7PHBu5Z

Kakaiisip ng mga bagay na ayokong isipin, hindi ko namalayang malapit na pala kami.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡLdCFlBNE8D

Maya-maya, may tumawag kay Nanay. Hindi ko masyadong naintindihan ang usapan, pero isang bagay lang ang malinaw sa akin—

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ94mQxweaW1

Nakita na nila si Tatay.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡJmSzEibpE3

Sa una, akala ko nakita lang siyang tulog.

Pero akala ko lang pala iyon.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKyvQIrqWKV

Nakarating na kami.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡqfd6sgKGYc

Nakita ko ang tricycle ng tito ko. Kasama niya ang isa kong pinsan. Ang tito ko, tita ko, at isa ko pang pinsan ay nasa bukid.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡDkFG8VFP1h

Doon ko tuluyang naintindihan.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ7MuVhZ3LIq

Ang tatay ko…

nahanap nila.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡqZAfFscEeg

Sa gitna ng bukid.

Nakahiga.

Hindi na humihinga.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ1KldIvacvk

Nauna si Nanay papunta sa bukid. Sumunod ako.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzNyoJapKJF

Naglakad ako sa pilapil—maputik, madilim. Pero wala na akong halos maramdaman. Parang hiwalay na ang katawan ko sa sarili ko.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡpEowxcj8dv

Unti-unti, nakita ko ang tita ko.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡuObCSZ5Azg

Doon bumuhos ang luha ko.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡhe1Xbaynp7

“Wala na ang tatay mo,” sabi niya, umiiyak.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡupfZ7vr4go

“Nasaan siya?” tanong ko. Para akong batang naliligaw.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡke1LquR06N

“Nandoon sa dulo,” sagot niya.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡiV9lMXjphm

“Gusto ko siyang makita,” sabi ko.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ72dEJOTZpB

“Huwag na, nak,” pigil niya. “Malayo, maputik, madilim. Wala tayong flashlight.”

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡO9pTeeiTOl

Hindi na ako sumagot.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKwXNpB8tCx

Pumunta kami sa tricycle ni Tatay. Umupo ako roon. Tahimik ang paligid. Parang huminto ang mundo.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡXD4dPCHgxr

Kung panaginip lang ito, gusto ko nang magising.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡiWfrgAP1Qh

Kinurot ko ang hita ko. Pero wala. Nandoon pa rin ako. Umiiyak. Gising na gising.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡM6pPsgrZ30

Maya-maya, may dumating na kalabaw na may kariton. Nandoon si Nanay. At si Tatay—nakahiga, nakapikit, nasa hita niya ang ulo.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡeW18sItQGS

Dahan-dahan akong lumapit. Katabi ko ang tita ko.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgmjCLLdy1V

May dumating na ambulansya.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡNY7fQMWwvB

“Saan po tayo pupunta?” tanong ng isang lalaki.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡDjVgyTSsxJ

“Sa morgue?” sagot ng isa.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡFJUgDtk1q5

“Anong morgue?” tanong ni Nanay.

“Hindi ba sa ospital muna? Ire-revive pa.”

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡN1aXvVRksA

Sumakay siya sa ambulansya.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡlogH3aizQ5

“Anak, tara na,” tawag niya sa akin.

Sumakay ako.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡkLQIquBPOd

Nakahiga si Tatay sa sahig ng ambulansya. Umupo ako malapit sa pinto, sa bandang paa niya.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ4BXZ8enIcQ

Wala siyang malay—

o wala na talaga?

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUwSBonW4yI

Wala na ba?

Hindi na ba siya mare-revive?

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgwk4IbhvA3

Lord, please… huwag.

Hindi ko kaya.

Kailangan ko pa siya.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6gslTr1DM6

Bata pa ako.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡx1HwK13mYX

Labing-isa pa lang ako.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡAvr6Vo8nXC

Mag tu twelve pa lang ako.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡUKXqLmI3VJ

Paulit-ulit akong nagdarasal sa isip ko. Paulit-ulit. Parang iyon na lang ang kaya kong gawin.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKOUfToWont

Tulala ako sa bintana.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡB19fv8iUbT

At saka—

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡzugPVCkazO

Traffic.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡet1GYNQsT6

Ngayon pa talaga.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡIAiyB0xPy4

Wala pang wang-wang ang ambulansya.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡQGlcKbOqtZ

Bakit?

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡThF0aegtBD

Anong klaseng ambulansya ang walang wang-wang?

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡHNO6D5T1SM

“Oh Lord,” bulong ko.

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡpukAjfsNkI

“Please… alisin mo itong traffic. Kailangan naming iligtas si Tatay.”

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡKOfmW3i67D

105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡgCBLFwtfjQ
105Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡnADm2vhveT

ns216.73.216.48da2

Reading Theme:

Font Size:

Line Spacing:

Paragraph Spacing:

Load the next issue automatically