“Geceyi Dinleyen Kız” - 4.bölüm Geceye Çizilen Kader

62Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ35ZxP6cbi0

Karşı çatıdaki adam… yavaşça başını eğdi.

Ama hâlâ dönmedi.

Ve o an Hae-in fark etti:

Bu bir buluşma değildi.

Bu… bir karar anıydı.

Bir anda zihninde parçalar birleşmeye başladı.

O gece.

2019. Yılında

Rüzgâr.

Ağlayan bir çocuk.

Ve kendisi…

Onu tutuyordu.

“Gitmen gerekiyor.” demişti.

Neden?

Hatırlayamıyordu.

Ama his… aynıydı.

Hae-in gözlerini kapattı.

Ve bir şeyi denedi.

İlk kez.

“Kal.” dedi.

Rüzgâr bir anda geri döndü.

Şehir tekrar hareket etti.

Ama bu sefer… bir şey farklıydı.

Karşı çatıdaki adam yavaşça döndü.

Ve yüzü…

karanlıktan çıktı.

Bu Min-jae değildi.

Hae-in’in kalbi duracak gibi oldu.

Çünkü karşısındaki kişi…

kendisiydi.

Ama daha solgun.

Daha yorgun.

Sanki uzun zamandır… uyumamış gibi.

“Geç kaldın.” dedi diğer Hae-in.

Sesi… kırılmış bir yankı gibiydi.

“Ne… ne demek bu?” diye fısıldadı.

Diğeri gülümsedi.

Ama bu bir gülümseme değildi.

Bir vedaydı.

“Her gece aynı şeyi yapıyorsun.” dedi.

“Onu gönderiyorsun.”

Hae-in’in dizleri titredi.

“Hayır… ben—”

“Hatırlamıyorsun.” diye kesti sözünü.

“Bu yüzden tekrar ediyor.”

Bir sessizlik oldu.

Sonra… Sonra…

“Bu gece farklı olmak zorunda.” dedi diğer Hae-in.

“Yoksa…”

Başını hafifçe yana eğdi.

“…bu sefer sen gideceksin.”

Rüzgâr tekrar yükseldi.

Ama bu sefer sadece saçlarını değil…

gerçekliği de savuruyordu.

Hae-in bir adım daha attı.

Çatının kenarına.

Aynı yere.

Aynı noktaya.

Ve ilk kez… aşağı bakmadı.

Karşıya baktı.

Kendisine.

“Peki ya o?” dedi. “Min-jae?”

Diğer Hae-in gözlerini kapattı.

“Onu kurtarmanın tek yolu…”

Yavaşça açtı gözlerini.

“…onu hiç tanımamaktı.”

Ve o an—

Saat yeniden 02:17 oldu.

Ama bu sefer…

alarm çalmadı.62Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡDdvXolUmO8

ns216.73.216.98da2

Reading Theme:

Font Size:

Line Spacing:

Paragraph Spacing:

Load the next issue automatically