Sessizlik aynı kalır ama şehir… sanki bir şey saklıyormuş gibi... 

Hae-in bunu ilk fark ettiğinde saat 02:17'ydi.

Ama bu, uykusuzluk değildi.

Sanki biri onu uyandırmıştı.

Penceresini açtı. Sokak bomboştu. Ama bir şey vardı—duyulamayan bir ses gibi, hissedilen bir çağrı gibi.

Ve sonra… onu gördü.

Karşı apartmanın çatısında bir çocuk.

Hareketsiz. 

Hae-in'in kalbi hızlandı. Çünkü çocuk başını çevirip ona baktı.

İçindeki iki bina, onlarca metre vardı.

Ama o bakış… sanki yanındaymış gibi.

Çocuk dudaklarını kıpırdattı.

Ama ses yoktu.

Ertesi gece Hae-in yine aynı anda ortaya çıkıyor.

Gece 

Saat yine 02:17.

Ve çocuk yine oradaydı.

Bu sefer Hae-in beklemedi. Telefonu alıp kamera ile yakınlaştırdı.

Yüzü netleşti.

Garip olan şuydu:

Tanıdıktı. 

Ama nereden?

Günler değişti bu bir rutine dönüştü.

02:17

Uyanış

pencere

Çatıdaki çocuk

Ama hiçbir şey değişmiyordu. Çocuk konuşmuyor, hareket etmiyor… sadece görünüyor.

Ta ki bir geceye kadar.

O gece çocuğunun elini kaldırdı.

Ve aynı zamanda bir şey yazıyormuş gibi hareket etti.

Hae-in kaşlarını çattı.

Sonra bir anda oldu.

Yazdığı şey… bir isimdi.